Openbaar vervoer (Anand)

Tja, India, ik raak er niet over uitgepraat. Het blijft een land dat fascineert.

Vorig jaar heb ik, zoals jullie hebben kunnen lezen in de vorige nieuwsbrief, voor de derde keer een reis gemaakt door India. Het reizen door India is erg goed bevallen. Het netwerk van openbaar vervoer is ontzettend goed en bijna iedere plaats is te bereiken.

Voor het reizen met de trein is wel een handleiding nodig. Het kopen van een kaartje voor een treinreis is een zware bevalling. Het vinden van het juiste loket is gelukkig niet zo heel moeilijk. Maar voor het kopen van een kaartje is méér nodig dan het vinden van het juiste loket. Eerst had ik een formulier moeten invullen, waarin ik kan aangeven hoe ik wil reizen. Dat vertellen ze dus pas nadat je een half uur in de rij hebt gestaan. Goed, op zoek naar het gewenste formulier.

Het invullen van een formulier vereist ook een studie, tenminste, als je zo’n formulier voor de eerste keer invult. Mijn naam en leeftijd geven geen problemen. Welk treinnummer heeft de trein die ik moet hebben? Om welke tijd gaat die trein? Is het treinnummer dan niet voldoende? Blijkbaar niet. Wanneer je reist in 2nd class /sleeper class kun je nog kiezen voor airco of non-ac. Ik kies voor non-ac (goedkoper èn prima).

Ook is het nodig aan te geven waar je wil slapen. UB is upperbed, MB betekent middlebed en LB is lowerbed. Upperbed is prima, maar dan moet je wel oppassen dat je kop niet tussen de bladen van de plafondventilator komt. Gedurende de eerste treinreis heb ik, wegens ruimtegebrek, geslapen met mijn backpack onder mijn knieën. Die nacht had ik dus ook gebrek aan nachtrust

Wat ook erg leuk is, is het aankomen op de meest vreemde tijden. Kom je om 03.00 uur aan in een stad, moet je tot 07.30 wachten op de aansluitende bus. Dan maar slapen als een zwerver op de grond, wachtend totdat iemand je wakker maakt… Trouwens, de NS kunnen nog wel wat leren van de Indiase treinmaatschappijen. De treinen rijden misschien niet zo snel, maar wèl op tijd! En ook de prijzen zijn echt heel tof. Met de Amaravathi Express reis ik van Hospet naar Mumbai. Voor een afstand van zo’n 950 kilometers en een treinreis van zo’n 24 uur betaal ik 282 rupees (ongeveer € 6,50)!!!

Het reizen met de bus is weer heel wat anders. Ten eerste zijn de bussen niet gemaakt voor lange mensen. Nu ben ik met mijn 1.83 cm voor Indiase begrippen lang. Dus… tijdens de ritten door Chennai, waar ik door de drukte steeds moet staan, kom ik de bus uit met hoofdpijn. Wanneer de bus door een kuil rijdt (de hele tijd dus), komt mijn hoofd tegen het dak aan.

Het instappen is ook niet handig wanneer je brildragend bent. Tijdens het instappen op een van de drukste straten van Chennai, valt in het gedrang mijn bril op de straat. Heb ik net veel moeite gedaan om die bus in te komen, moet ik weer moeite doen om eruit te komen! Mijn bril is sindsdien door mij heilig verklaard en gaat door het leven als Sri Bril. Want… geen enkel kras- je en niemand was er overheen gereden. Een wonder!

Bij het rijden met de bus is een goede levensverzekering wel noodzakelijk. Die Indiase buschauffeurs rijden echt als gekken. Inhalen in de bocht, inhalen terwijl er een tegenligger aankomt op dezelfde weghelft en op het laatste moment weer naar links, of rechts manoeuvreren; het gebeurt allemaal. Af en toe sta ik doodsangsten uit, maar ik overleef het echt allemaal. Een Indiase chauffeur vertelde mij het volgende: “In Holland you drive at the right, in England they drive at the left side, in India we drive in the middle! And in India, you’ll need three things: good brakes, a good horn and good luck!” Ik ben het helemaal met hem eens…

Reizen door India is een ervaring die je nooit meer vergeet. En... je hebt tenminste wat te vertellen wanneer je thuiskomt, of àls je thuiskomt…