Jotsna 2005

Hallo, mijn naam is Jotsna. Samen met mijn (Nederlandse) nichtje ben ik 3 weken naar India geweest, kijken waar ik vandaan kom. Dit deden we wel lowbudget- style, backpacken dus! (Voor ons geen Hilton maar hotels met schimmels op de muren). Zodra we het vliegveld van Mumbai uitstapten voelde ik het: de warmte en de geur van India slaan echt- bam!- in je gezicht, letterlijk. Iemand heeft wel eens tegen me gezegd dat het voelt of je een oven binnen loopt, en dat is inderdaad een goede beschrijving.

We gingen met een taxi naar ons hotel, het eerste hotel uit de Lonely Planet, onze bijbel voor de komende weken. De reis duurde ongeveer een uurtje, een reis om nooit te vergeten. Het was nacht toen we aankwamen, dus we kregen meteen een beeld van het harde nachtleven van Mumbai. Het eerste deel van de taxirit viel me mee, ik herinner nog dat ik dacht dat ik er wel erg goed van af kwam. (Zonder cultuurshock enzo). Maar hoe verder we gingen, hoe meer ik in shock raakte. We reden ook door een zeer armoedig gedeelte, met kindertjes die op straat lagen te slapen, dus toen we eindelijk bij het hotel aankwamen was ik echt van slag. Ik wilde alleen nog maar naar huis, het liefst zo snel mogelijk. Maar ja, dat gaat niet dus dan maar het beste er van maken. Mijn nichtje is een paar jaar geleden ook in India geweest, maar zij had nu gewoon weer een cultuurshock.

De volgende dag moesten we er toch echt aan geloven, we moesten wel naar buiten, we moesten toch eten. Dus na wat angstige momenten gingen we op pad. Ik vond het echt spannend, want het enige wat ik tot nu toe van India gezien had waren de zwerfkinderen die dicht tegen elkaar aan sliepen en armoedige hutjes. Maar het viel mee, het zag er overdag allemaal heel anders uit. Wel veel zwerfkindertjes die je aanklampen, en dat is en blijft zielig, maar het went wel. (We zorgden ervoor dat we altijd wat kleingeld bij ons hadden om uit te delen.) Ik heb me ontzettend vermaakt in Mumbai, veel bezienswaardigheden, leuke winkels en markten en als je met de Lonely Planet reist, ontmoet je in de hotels vaak ook allerlei andere toeristen, gezellig vind ik dat.

Via Mumbai gingen we met de trien naar Pune. In de trein hebben we even moeten slikken, want je rijdt langs de sloppenwijken en dat is echt heftig. In Pune is verder niet echt veel te bezichtigen voor toeristen, behalve de ashram van Osho.( voorheen Bachwan). Een beetje een vage plek vond ik, met veel vage mensen. (Voor degene die niet weet wat een ashram is, dat is een soort meditatie-centrum, meestal heeft elke ashram z’n eigen goeroe, dat is degene die de ashram leidt.) In India heb je echt veel ashrams.

Vlakbij Pune, in een klein dorpje dat Kedgaon heet, staat mijn kindertehuis. Een emotioneel moment natuurlijk, toen we daar aankwamen. Ik heb daar 2 jaar gewoond, wat best lang is, en er werken nog een paar vrouwen die me kenden!! Echt heel bijzonder om deze vrouwen eindelijk te ontmoeten! Mijn "nurse-mother", degene die voor mij gezorgd heeft de 2 jaar dat ik daar zat, was er ook nog. Ze is inmiddels een oud, tandloos vrouwtje, en ze was zo blij om me te zien! Ze kende echt geen woord Engels, maar met een tolk erbij ging het prima. Dit vrouwtje is degene die er voor gezorgd heeft dat ik m’n indiase naam heb behouden. Mijn naam is een Hindoe-naam en het kindertehuis, super christelijk, verandert bijna altijd de namen van kinderen die daar gebracht worden in christelijke namen. Maar mijn "nurse-mother" vond mijn naam zo mooi dat ze besloot om hem niet te veranderen. (Heb in India de naam Jotsna echt vaak gehoord, dat vond ik zo leuk, want hier ben ik ‘m nog nooit tegen gekomen.)

We zijn veel opgetrokken met de meiden die er nu wonen, echt heel leuk. Na een paar dagen genieten van de rust en de gezelligheid in het kindertehuis gingen we weer verder met onze reis. Weer terug naar Pune, en dan met de trein naar Varanasi.

Het was een treinreis van bijna 30 uur, maar echt wel te doen. Al moet ik daar wel bij zeggen dat we eerst in het allergoedkoopste (lees: armste) gedeelte zaten, dat was echt te erg! We hadden wat moeite gehad in Pune met het kaartje bestellen, vandaar deze vergissing. We kwamen binnen in de trein en ik kon wel janken. Hoe zou ik, verwende Hollandse, deze reis van 30 uren moeten overleven? Ranzig, vies en dan heb ik het nog niet eens over de wc! Gelukkig hadden we net geld gewisseld en als je geld hebt kan alles. We konden naar een luxere coupé. We hebben maar één klasse hoger genomen, maar dat maakte echt al een gigantisch verschil! Dit was wel 30 uren uit te houden, al weet je op ’t laatst echt niet meer wat je moet doen. En het eten was ook niet echt super. Chapatti van een dag oud, zo taai dat je er iemand hard mee zou kunnen meppen.

Maar die lange reis was het zeker waard, want Varanasi is echt AMAZING! Wat een stad! We hebben yoga-les gehad van een echte Indiase leraar, leuk joh. Als je into yoga bent moet dat zeker gaan doen als je in India bent. Wij kregen les van een geweldige leraar, voor wie yoga geen sport is, maar een way of life, met klysma’s en al! Voor de duidelijkheid: wij hebben alleen yoga gehad, geen klysma. Als onze leraar met je praatte, keek hij je zo doordringend aan dat het leek of hij recht in je ziel kon kijken. Een heel bijzondere man.

We hebben ook een tocht over de Ganga gemaakt, de heilige rivier. Wat je daar ziet is echt niet te beschrijven, dat moet je meemaken. Het ritueel van wassen en bidden in het water is echt bijzonder. Eigenlijk voelde ik me wel wat beschaamd, alsof je aapjes aan het kijken bent, want die mensen zijn heel serieus met hun geloof bezig. Maar goed, van die bootreisjes leven weer heel veel gezinnen en wat willen ze je graag in hun bootje hebben! We hebben ook een verbrandings- ritueel meegemaakt.

Langs de Ganga heb je verschillende ‘gaths’, dit zijn plaatsen waar je bij de rivier kan komen. Op één van die plaatsen verbranden de Hindoes hun lijken en de as wordt daarna in de rivier gegooid. We zagen de benen van een oud vrouwtje uit de brandstapel steken. Ook hebben we lijken in de rivier zien drijven. (Bepaalde mensen worden niet verbrand, maar zo in de rivier gegooid, bijvoorbeeld zwangere vrouwen, kinderen, lepra- patiënten.) Dus ja, dat is wel even schrikken, maar op de één of andere manier hoort het ook bij die heilige plaats, thuis in Nederland besef je pas echt wat je gezien hebt.

Ik vond Varanasi de meest bijzondere stad van onze reis, je voelt je gewoon echt op een andere planeet als je daar bent.

Na Varanasi zijn we naar Allahabad gereisd. Weer met de trein, maar inmiddels waren we al aardig wat gewend. Deze reis duurde maar ongeveer 4 uurtjes, makkie dus. Volgens mijn adoptiegegevens heeft mijn biologische moeder daar aan de universiteit gestudeerd. Dus ik naar die universiteit, met een smoesje natuurlijk, om gegevens los te peuteren. Ik ben ontzettend lang bezig geweest, maar het is uiteindelijk niks geworden. Er was een meneer die me wel wilde helpen, maar uiteindelijk bleek dat de adres-bestanden van de jaren dat mijn moeder daar zat, niet meer bestonden. En hij wilde ons nog wel verder helpen, maar we kwamen er achter dat hij bedoelde: voor wat, hoort wat. Hij bleef maar doorzeuren dat hij met ons wilde lunchen, en toen ik mijn e-mail adres gaf (voor eventuele informatie) probeerde hij meteen of hij zich ook bij hotmail aan kon melden, om met me te chatten. Nou ja, toen het hem duidelijk werd dat we niet geïnteresseerd waren, hield de belofte op meer informatie ook snel op.

Als laatste zijn we naar Delhi geweest, via Delhi gingen we ook weer vliegen. We hebben in Delhi niet echt veel cultureels meer gedaan, wel ontzettend geshopt! Wij zaten aan de Main- bazaar, ontzettend toeristisch. Eigenlijk een beetje te toeristisch, veel hippies ook. Maar goed, we zijn nog wel met een bustocht naar Agra geweest. We hebben een ford en een tempel gezien, maar waar we eigenlijk voor kwamen was natuurlijk de Taj Mahal! Wat ongelooflijk mooi zeg, echt breath-taking!

Zeker de moeite (6 uren heen, 6 uren terug) waard! De laatste avond in Delhi voelden we ons een beetje down, het zat er al weer op! We wilden eigenlijk nog wel een paar weekjes blijven, we hadden nog zoveel te doen! Toen ik in het restaurant om me heen keek, zag ik allemaal mensen die op me leken (ik heb een vrij lichte huid), en ik had echt een gevoel van; dit zijn mijn mensen! Ik ben wel een Nederlander, maar dit is mijn land en de mensen lijken op me! Ik had verwacht dat ik me echt als een Nederlandse toerist in India zou voelen, en dat mensen me ook zo zouden behandelen, maar iedereen behandelde me als een Indiër. Wel eentje die uit Europa komt, maar ze begonnen in de eerste instantie allemaal in het Hindi tegen me te spreken, en waren vaak ook verbaasd dat ik dat niet kon spreken. Ik heb me eigenlijk nog nooit zo Indiaas gevoeld als in India! (In Nederland wordt vaak gevraagd of ik uit Marokko kom, of Suriname ofzo)

Het gevoel van herkenning dat ik zocht, qua uiterlijk, maar ook qua karakter eigenschappen (voorbeelden: nieuwsgierig, druk, kitcherig), heb ik zeker gevonden. Ik heb het echt geweldig gehad, niet ziek geworden, veel leuke mensen ontmoet. Ik ga zeker terug! Voor degenen onder ons die nog niet terug geweest zijn, ik hoop dat ik jullie met m’n verhaal enthousiast gemaakt heb. Eén ding is zeker, in India beleef je elke dag wat!

Groetjes, Jotsna.