Bouwreis Esther

In september 2009 ben ik als deelnemer aan een bouwreis naar India geweest. Graag wil ik jullie deelgenoot maken van wat ik heb meegemaakt.

Na een lange en vermoeiende reis zijn we aangekomen in India. We zijn moe maar klaar om flink aan de slag te gaan. In de bus op weg van ons hotel naar Po-dicherry kijk ik naar buiten.

Het ziet er paradijselijk uit met palmbomen en bananenplantages. De bomen en struiken zijn fris groen gekleurd, net als de kleurige kleding van de vrouwen hier.

Maar achter al dit moois schuilt een wereld van keihard werken en armoede. En we zijn hier om de lokale Indiase vrouwen een steuntje in de rug te geven.

De huisjes van gedroogde palmbladeren zijn niet solide en bij een flinke windhoos zal de regen zeker binnen vallen. De huizen die wij gaan helpen bouwen blijven staan na een regenbui. En nog belangrijker: de huizen komen op naam van de vrouwen zelf, zodat ze niet zonder pardon hun huis kunnen worden uitgezet. Wij gaan helpen met het bouwen van een degelijk huis.Daarmee geven we ze onderdak, zekerheid en zelfvertrouwen zodat ze een betere toekomst tegemoet gaan.

Na een welkomstceremonie wordt uitgelegd wat de bedoeling is voor die dag. De groep wordt in tweeën gedeeld. De ene groep gaat cement storten op een dak. De andere helft, waaronder ik, kiest ervoor om een fundering te graven. We gaan met gereedschap richting het te bouwen huis waar we de lokale Indiase vrouwen aantreffen. We worden vriendelijk begroet en dan gaat het echte werk beginnen.

In een rap tempo staan de dames van Habitat naast de lokale vrouwen te graven alsof hun leven ervan afhangt. De gravers vullen metalen schalen met grond en geven deze aan vrouwen die dit op een grote hoop gooien. Om de werkzaamheden in de volle zon wat te vergemakkelijken maken we een treintje. En zo werken we hard door, vol uithoudingsvermogen. De Indiase vrouwen en Habitatdames doen niet voor elkaar onder. Ik vind het stuk voor stuk allemaal bikkels en daar heb ik ongelooflijk veel respect voor!

Wat een bijzondere ervaring afgelopen week, dat is wat ik vertel aan anderen als vrienden, familie en collega’s vragen hoe het is geweest. Iedereen in mijn omgeving heeft zo met me meegeleefd en dat is fijn om te weten. Ik kan er niet over uit, hoe blij ik ben om daar geweest te zijn en dat een week echt werkelijk iets toe doet om de Indiase mensen te helpen op alle fronten. Je bouwt méér dan alleen een huis. Je aanwezigheid, aandacht en betrokkenheid waardeert de lokale bevolking dubbel.

Deze eerste georganiseerde bouwreis voor vrouwen was een schot in de roos. In Pondicherry, een stad ten zuiden van Chennai, verbleven we in een hotel. Net buiten de stad lag een klein dorpje waar het Habitatproject was. Met zestien vrouwen hebben we ons voor de volle honderd procent ingezet voor de Indiase vrouwen. Bij aankomst in India kregen we een warm welkom van de dorpsbewoners met een heuse ceremonie met bloemenkrans en rondleiding door het dorp. Na al dat moois komt het serieuze gedeelte: een uitgebreide uitleg van Charly (Habitat India) van wat ons deze week te wachten staat. Charly brengt dat met veel humor en enthousiasme over en dat inspireert ons. Ongeduldig staat ons vrouwen team te wachten want we willen aan de slag!

Gedurende de week hebben we verschillende taken verricht voor de toekomstige huiseigenaren. We hebben aan de bouw van verschillende huizen meegewerkt door onder andere stenen te sjouwen, funderingen te graven in de volle hete zon, een dak vol te storten met cement, cement aan te maken om een muurtje te metselen en pleisterwerk te verricht. Er kwamen ook vrouwen uit andere dorpen om ons en de toekomstige huiseigenaar te helpen. Contact leggen met de lokale bevolking is bijzonder omdat je met z'n allen iets bereikt. Onze zorgen gingen uit naar een baby die op dinsdag ziek was. De jonge moeder probeerde haar baby heel de middag te wiegen. De volgende dag hadden we een excursie maar we waren te bezorgd en we vroegen aan Charly of de baby al wat opgeknapt was. Gelukkig was de baby weer beter. Charly waardeerde het dat we zo betrokken zijn met de vrouwen en kinderen.

Op vrijdagmiddag werden we door de Indiase vrouwen in prachtige sari's gewikkeld en baarden we flink opzien in het dorp omdat we met z'n allen door het dorp liepen (al die blanke, lange vrouwen in sari's) om de ceremoniële sleuteloverdracht te vieren. Daarna werden we getrakteerd door de dorpsbewoners op een afscheidsfeest met veel dans en zang. Ook wij trakteerden de bewoners met twee oerHollandse liedjes ‘Hoofd, schou-ders, knie en teen’ en ‘Vader Jacob’ in canon. En toen was de Habitat vrouwen bouwreis bijna voorbij. 

Die saamhorigheid, gastvrijheid en het samenwerkingsverband is ongekend. Elkaar helpen is het sleutelwoord voor een betere toekomst. Samen kom je en heel eind en het geeft je een goed en voldaan gevoel om een ander te helpen. Indiase vrouwen zijn afwachtend en de Nederlandse vrouwen pakken gelijk alles aan. Juist die vrouwen hebben net dat steuntje in de rug nodig om hen te laten voelen dat ze trots mogen zijn op het vrouw zijn. Daarom is de vrouwen bouwreis een uniek concept en roep ik hierbij alle vrouwen in Nederland op om ook deel te nemen aan een vrouwenbouwreis!