Dilip 2004

Op 11 juli 2004 is het eindelijk zover. De reis die ik al mijn hele leven wilde maken gaat beginnen. Om ongeveer 10.30 uur vertrekt vlucht NW 42 van Amsterdam naar Mumbai.
Hier ben ik op 1 september 1976 geboren. Toen ik 7 maanden jong was ben ik geadopteerd en naar Nederland gekomen.

Keurig op tijd komen we, om 00.30 uur aan in Mumbai. Op de luchthaven van Mumbai
moeten we wachten tot de volgende dag; om 10.40 uur vertrekt onze vlucht naar de grootste stad van Kerala, genaamd Thiruvananthapuram. Gedurende de nacht maak ik voor ‘t eerst een beetje kennis met Mumbai en in de ochtend als het licht wordt maak ik kennis met de eerste riksja`s.
Eenmaal in het vliegtuig naar Thiruvananthapuram zie je vanuit de lucht hoe groot Mumbai is. Het uitzicht is echt adembenemend.

In Thiruvananthapuram aangekomen worden we opgewacht door Martien Weber, de trotse eigenaar van Maharaju Palace, het guesthouse in Kovalam, waar we de eerste 10 dagen zullen doorbrengen.
Van hieruit maken we verschillende dagtrips gemaakt en wordt toch ook een beetje vakantie gevierd, dat aspect mag niet vergeten worden.

Een onvergetelijke gebeurtenis is de crematie van de buurman in de achtertuin van zijn huis. Samen met Anand ben ik daarbij aanwezig, We zijn meer dan welkom, ik mag zelfs foto`s maken.
Ook ben ik wezen vissen. Samen met Gertjan met een paar moslims op de Arabische zee in een houten vissersbootje. We moeten wel even wennen aan de golven, maar wat een belevenis!

Vervolgens gaan we met de trein naar Ernakulam, ook bekend als Kochi. Uiteraard bezoeken we Fort Cochin. Na Kochi is het de beurt aan Mysore. Hier gaan we met de nachtbus naartoe. Het wordt een rit van ongeveer 12 uur in een bus vol met Indiërs, geen airco en geen toilet. Vroeg in de ochtend komen we aan deze middelgrote stad met ongeveer 3 miljoen inwoners. Mysore is een stad met veel vriendelijke mensen. Ook hebben we veel mooie dingen gezien, zoals onder andere het paleis van de Maharadja. In Mysore ben ik samen met Gertjan, op uitnodiging, bij een riksja-chauffeur thuis gaan koffiedrinken. Deze mensen leven in een huisje van 5 bij 6, hebben geen stromend water en geen toilet. Zijn vrouw, dochter en twee kleinkinderen zijn ook aanwezig. We krijgen koffie en koekjes en wanneer we een tijdje zitten te praten vraagt de riksja-chauffeur ons serieus of we zijn kleinkinderen niet mee kunnen nemen naar Nederland, zodat ze een betere toekomst tegemoet gaan. Dat is toch wel even slikken, maar dat gaat natuurlijk niet.

Na Mysore reizen we per trein naar Bangalore om vervolgens diezelfde avond om 20.00 uur met de nachttrein naar Mumbai te gaan. `s Middags nemen we eerst even een kijkje in Bangalore, maar helaas hebben we te weinig tijd om echt iets van de stad te zien.
De treinreis naar Mumbai duurt 24 uur en deze ervaar is als zeer plezierig. Ik heb veel contact met Indiërs die met ons meereizen. Rond een uur of acht komen we met de trein aan op Victoria Station in Mumbai. Een spannend moment!! Eenmaal uit de trein is het druk en warm, overal waar ik kijk zijn mensen en voor het eerst snuif ik de lucht van Mumbai op. Het klinkt vreemd maar ik vind het herkenbaar. Het komt me niet vreemd voor en ik voel me al snel op mijn gemak in de stad waar ik ben geboren. Nadat we naar het hotel zijn gegaan, ga ik dezelfde avond, samen met Anand, naar de Marine Drive. Het gevoel als je daar ‘s avonds voor het eerst van je leven loopt, in de drukte; een warme wind waait langs de kust, in de richting van Nariman Point. Het is niet te omschrijven…. ”Ik ben er!!”
Die avond smaakte de whisky in The Oberoi erg speciaal. Een onvergetelijke dag.
Ondanks de heftigste regens in twee jaar zien we toch veel in Mumbai, zoals Bandra West, de meest luxe wijk van Mumbai, Dobi Ghats, de grootste wasplaats van Mumbai, waar de was met de hand wordt gedaan, het Taj Mahal hotel en uiteraard de Gateway of India en Chowpatty Beach. Op maandag 2 augustus ga ik samen met Anand op zoek naar de kliniek waar ik geboren ben. Ik heb een adres en de naam van de gynaecoloog, die tevens de eerste vijf maanden van mijn leven voor mij heeft gezorgd. Deze mevrouw, Dr. R.S. Jhaveri, heb ik in april dit jaar een brief geschreven, met foto`s van toen en nu. Ik heb haar geschreven dat ik rond deze tijd in Mumbai zou zijn en dat ik, als ik in de gelegenheid ben, haar zal opzoeken. Op deze brief heb ik geen reactie vernomen. Toch besluit ik op zoek te gaan. Met behulp van een plattegrond van Mumbai nemen we een taxi naar Charni Road Station. Na ruim twee uur zoeken in de stromende regen (waarbij het water tot aan onze enkels door de straten stroomt) komen we aan in de straat waar de kliniek zou moeten staan. De kliniek bevindt zich in een steeg en daar gaan we een portiekje binnen. We nemen de trap en het volgende moment staan we voor de deur waarop, in goudkleurige letters, de naam van de bewuste gynaecoloog staat geschreven. Met het hart in mijn keel bel ik aan. De huishoudster doet open en we vragen naar Dr. Jhaveri. Na een paar seconden verschijnt ze in de deuropening en ze herkent me direct: “Dilip…?” vraagt ze. Ik zeg ja en ze nodigt ons uit om binnen te komen. We krijgen handdoeken om ons gezicht af te drogen en terwijl drie hoogzwangere vrouwen zitten te wachten heb ik, onder het genot van een heerlijke kop koffie, een gesprek van ruim een uur over het verloop van mijn leven. Ze vindt het echt bijzonder om mij weer te zien na 27 jaar. De ruimte waarin we nu zitten is ook de ruimte waar ik de eerste 5 maanden van mijn leven heb doorgebracht en waar zij, samen met haar zus, die helaas is overleden, voor mij heeft gezorgd. Later zien we de ruimte waar ik geboren ben. Waar vroeger de verloskamer was is nu een kantoor. Het is een zeer speciale ontmoeting, waar zowel ik als Dr. Jhaveri van genoten hebben. Dit is voor mij het hoogtepunt van de reis; deze dag zal ik nooit meer vergeten! Het gevoel is niet te omschrijven…
Later die dag brengen we een bezoek aan het tehuis waarin ik heb gezeten, genaamd Shraddhanad Mahilashram. Ook bezoeken we Sree Mana Seeva Sangh en Bal Anand. Al die kinderen die zitten te wachten op het moment dat ze misschien ooit het tehuis mogen verlaten, in een warm gezin worden opgenomen, een meisje dat met zuur is overgoten, de sterke behoefte van de kinderen aan individuele aandacht maken diepe indruk op mij.

Op 6 augustus vertrekken we ‘s nachts om 00.50 uur met vlucht NW41, met gemengde gevoelens, terug naar Nederland.

Om een lang verhaal kort te maken: voor mij was het een onvergetelijke reis, met recht de reis van mijn leven. Ik heb genoten van alles wat ik heb gezien. Ik heb met veel Indiërs gesproken. Het is een zeer interessant land met 1001 tegenstrijdigheden: armoede en rijkdom, prachtige gebouwen en natuur versus de rotzooi en smerigheid. Ondanks dat, heb ik me thuis gevoeld en heb ik ervaren dat het om het gevoel gaat en zeker niet om materiele zaken en ben ik ervan overtuigd dat ik volgend jaar weer ga en het jaar daarop en daarop…
Speciale dank gaat uit naar Anand Kaper, voor de begeleiding en de voorbereiding van de reis. Zonder hem was dit niet mogelijk geweest.